Een jong verliefd stelletje koopt blij een koffie en muffin bij de Starbucks. De vakantie is nu al leuk! Ze genieten van alle kleine dingetjes en alles leggen ze vast met een foto of een filmpje. Hij poseert bij het Starbucks logo, zij neemt de foto en daarna een kusje in ontvangst. Zestien geweldige dagen staan ze te wachten.. 
Dat stelletje waren hij en ik.

Nu anderhalf jaar later zit ik bij dezelfde Starbucks, naast hetzelfde logo, met dezelfde koffie en muffin, maar eenzamer dan ooit.
Is het de winter? De kou? Het feit dat het sneeuwt buiten en het feit dat hij een warme, knusse, witte Kerst viert met iemand anders? Zijn het al die verliefde stelletjes om me heen? Of ben ik het zelf, mezelf gekmakend met zelfkwellende gedachten?
Ik denk een combinatie van alles, maar hoe je het ook analyseert, ik mis hem zo erg.

Ik ga maar eens een belastingvrij luchtje shoppen…” 
Geschreven: donderdagnacht 17 december 2009, niet wetende wat ik een week later zou schrijven..

23 december 2009, vliegveld Arrecife, Lanzarote:

“Ik had nooit kunnen bedenken dat ik het luchtje dat ik kocht uit eenzaamheid, een paar dagen later op zou spuiten om lekker te ruiken voor een mooie blonde Deen. My lovely Danish guy, mijn redder in nood, mijn gentleman, my pleasant surprise, mijn kerstkadootje, en mijn onverwachte soulmate.
Ik was op zoek, wilde vast gehouden worden, was desperate en zou met iedereen genoegen nemen die me ook maar een blijk van waardering of erkenning zou geven.
En daar was jij. Jij die door mij leuk te vinden en mij jou leuk te laten vinden, mij hebt geraakt. “Eva, I really think we should kiss again.” Uhhh, ok yes please!
Ik was jouw vriendinnetje voor 2 dagen, jij was mijn vriendje voor 2 dagen. En dat is ok.

Was het de zon, het zout van de zee, de ontspannen sfeer, de massages in het wellnesscenter, de onbezorgdheid of het veilige feit dat we elkaar hierna waarschijnlijk nooit meer zullen zien?
Ik denk een combinatie van alles, maar hoe je het ook analyseert, jij hebt me gered; gered uit het gevangenschap van oude liefde. Dankjewel.”

Ik kon als kind al niet kiezen. Ik had geen lievelingskleur, want er waren zoveel leuke kleuren, geen lievelingsdier, want als ik zou kiezen zou het zielig zijn voor andere lieve dieren, en een lievelingsvriendin durfde ik ook niet te kiezen (wat leidde tot ruzies tussen mijn vriendinnetjes, want de één had ik benoemd tot beste vriendin en de ander tot hartsvriendin).
Eva, 7 jaar, op vakantie in Portugal. We staan bij een mooie, grote wensput in de tuin van een oud Portugees klooster en ik en m’n zusje Joni mogen allebei een muntje in de put gooien en een wens doen. Joni gooit in alle nuchterheid meteen het muntje in de put en zegt doodleuk dat ze een paard heeft gewenst. Ik daarentegen begin te wikken en te wegen, te piekeren en te zuchten, want er zijn zoveel dingen die ik zou kunnen wensen! Een zwembad in de tuin, een klein hondje, een villa, een kangeroe als huisdier (was toch stiekem mijn lievelingsdier), of toch de wens dat ik kan vliegen? Ik heb twintig minuten bij de put gestaan, totdat m’n ouders het zat waren en me dwongen om nu toch echt dat muntje te gooien. Mokkend en gefrustreerd heb ik gegooid en zachtjes gewenst om een zwembad in de tuin, maar ik bleef de hele dag piekeren of dit wel de juiste wens was geweest…

Nu, 14 jaar ouder en wijzer dan in de tijd van het ‘wensputincident’, maak ik elke dag keuzes, waarvan sommige een stuk meer invloed hebben op het verloop van mijn leven dan een wens bij een waterput. En het blijft moeilijk, zeker als er personen betrokken zijn bij de keuze. Maar ik denk niet dat de knoop doorhakken opzich zo moeilijk is, maar de angst die erbij komt kijken over het gevolg van het hakken. En dan weer de vraag: wat als ik de verkeerde keuze maak, kan ik dan nog terug? 

We maken een keuze vaak door de verschillende mogelijkheden tegen elkaar af te wegen op een denkbeeldige ouderwetse weegschaal. Uiteindelijk weegt één van de twee gewichten zwaarder en maak je de keuze. Helaas is vaak het verschil zo klein, dat je liever helemaal niet wilt kiezen. Kiezen is altijd een vorm van verliezen, ook al draai je het later om in winst. Je kiest uit wat je op dat moment wordt toegefluisterd en wat je het beste lijkt. Dat kan links zijn, dat kan rechts zijn. Dat kan verlies zijn, dat kan winst zijn. Het maken van een keuze houdt niet alleen in dat je kiest voor iets, het houdt ook in dat je iets anders NIET kiest. Je wijst een andere mogelijkheid af. De pijn van zo’n keuze kun je altijd blijven voelen, want de nasleep ervan valt niet op een weegschaal te meten. Zoals M. Vasalis mooi heeft uitgedrukt: “En niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn.” Afgesneden zijn van het niet-gekozene in dit geval.
En om die pijn te voelen hoeft het nog niet eens een verkeerde keuze te zijn! Want wanneer weet je of een keuze verkeerd was? Pas achteraf.. 

Vaak heeft het maken van een keuze dus weinig te maken met wat er op dat moment het beste is, het gaat over de toekomst, jouw eigen toekomst. En kunnen we in de toekomst kijken? Nope..

Dus wie denken we eigenlijk wel dat we zijn dat we zo’n big deal maken van een keuze? We gaan er kennelijk vanuit dat we zelf in staat zijn een perfect oordeel te vellen, de toekomst kunnen bepalen en dat ons leven (en misschien wel dat van anderen) afhangt van een enkele keuze die we maken. We zijn geen God, ook niet over ons eigen leven, niemand is objectief, we zijn soms blind voor belangrijke dingen, worden soms beïnvloed door anderen. Dus waarom maken we ons zo druk om een keuze als de kans zo groot is dat het toch allemaal anders loopt dan dat we nu kunnen overzien? Waarom maken we überhaupt keuzes en gaan we niet gewoon mee met de flow zonder erbij stil te staan?

Omdat keuzes maken hoort bij het leven, we moeten wel. Anders zouden we voor eeuwig stil blijven staan bij een wensput met een muntje in onze hand.. Nu nog leren omgaan met het gemis van datgene wat we niet gekozen hebben en nog meer leren het vertrouwen te hebben dat keuzes ons uiteindelijk zullen leiden naar mooie dingen in de toekomst.

When you’re dreaming with a broken heart
The waking up is the hardest part
You roll outta bed and down on your knees
And for the moment you can hardly breathe
Wondering was she really here?
Is she standing in my room?
No she’s not, ’cause she’s gone, gone, gone, gone, gone….

When you’re dreaming with a broken heart
The waking up is the hardest part

Enjoy!

I stretch my arms towards the sky like blades of tall grass,
The sun beat between my shoulders like carnaval drums.
I sat still in hopes that it would help my wings grow
So then I could really be fly.
And then she arrived.
Like daybreak inside a railway tunnel,
like the new moon,
like a diamond in the mines,
like high noon to a drunkard,
Sudden…
She made my heart beat in the now, now time signature,
her skin a canvas for ultra violet brush strokes.
She was the sun’s painting,
she was a deep cogniac color,
her eyes sparkled like lights along the new city,
her lips pursed as if her breath was too sweet and full for her mouth to hold.
I said:
“You are the beautiful distress of mathmatics,”
I said:
“For you, I will peel open the clouds like new fruit,
and give you lightning and thunder as a dowry,
I will make the sky shed all of it’s stars like rain,
and I would clasp the constellations across your waist,
and i will make the heavens your keep.
And they will be pleased to cover you,
they will be pleased to cover you,
May i please… cover you…

…please…

En het mooie is, dat ik tegelijkertijd mijn onmeetbare wijsheid met jullie kan delen! O Joy!

Dit keer geen één zin per dag meer, maar lekker alle ruimte om te kletsen. Schroom niet om te reageren en have fun reading my mind.. I guess.